ارزش مناظره

محمد باقر می گفت تلاش کنیم بحث و بساطی بر گونه مناظره در حوزه براه اندازیم و از بابتش “بینش سیاسی طلاب” ارتقا یابد.
کم است هنگامی که آدمی از حب و بغض فرا رود و عالمانه و عیر عامدانه تصمیم بگیرد. لااقل در ایران عزیز ما که کلا اعصاب سازی و اعصاب خرد سازی راهبردی پر دستاورد است. یک هفته ده روزی قبل از روز قدس یا انتخابات مجلس و ریاست جمهوری یا بیست و دوم بهمن را نگاه کنی همین است. “اعصاب سازی”.
من شک ندارم اگر نبود منظره اوباما و مک کین و تاثیرات عجیبش در مشارکت هشتاد درصدی امریکائیان در انتخابات، محال بود ضرغامی تن به چنین ریسکی دهد و رسانه شبه ملی را به زحمت اندازد که اینان ذاتا ریسک پذیر نیستند. نمونه اش اطلاع رسانی از جنگ غزه که بی زحمت، گزارش های خبرنگار زیر آتش الجزیره را ترجمه و پخش می کردند و نمونه های فراوان دیگر.
شنیدم جواد لاریجانی جایی گفته بود ما اصلا جریان آزاد اطلاعات در جهان نداریم و هرچه می بینید همان اخبار و اطلاع مدیریت شده و از فیلتر گذشته است. بی شک اگر درست باشد ما در ایران برای چنین کاری پیشتازیم.
کمی که از تب انتخابات کاهید، بیایید ارزش اطلاعات مطرح شده توسط کاندیداها در مناظرات و خصوصا اطلاعات و ارقام و آمار کاندیدای منتخب با آن انبان پرش را واکاویم و دریابیم تا چه میزان قابل اعتنا و اتکا است؟ و مردمان در فهم سره از ناسره و صواب و ناصواب از آن سود می برند و در تشخیص ها توانمند شده ایم؟
زمانی که می توان با نام بردن از کسانی که منفور ذهن عامه و عوام اند میلیون ها رای قاپید قطعا لزومی ندارد چندان عمیق وارد کارزار شد و با فساد سازمان یافته که ریشه هایش در اقتصاد لمیده بر نفت، ضعف قوانین، جدی نبودن نظارت ها و محصور بودن جریان آزاد اطلاعات است برخورد نمود مگر با همین نطق های افشاگرانه. و همین سهل ترین راه هاست. هم محبوبی و انقلابی و هم آسوده خواهی بود. چرا؟ از آن رو که بصورت مبنایی قرار نیست مردم زیاد بدانند و آگاهی زیاد همه جا هم خوب نیست. هر کس دوست دارد بداند ما تا چه میزان باید آگاه و فهیم باشیم و قدرت یابیم به اخبار سیما مراجعه فرماید. این استاندارد ملی ماست.
بعد به محمد باقر گفتم برادر جان اصلا مقصد ایشان بینش سازی و آگاهی بخشی و اطلاع افزایی نیست و اساسا مایه ای در میان نیست که بدان بینش ها افزون گردد. نهایتا هیجان می ترواد و حرص. و همان دنائت ها و دریوزگی ها به تبع رسانه ها باز اینجا تکرار می شود. فعلا باید گذاشت و گذشت.

منبع: اسلام ناب